Ik mis Auke, ik kan er helemaal niet meer tegen. Ik ben helemaal op en gebroken. Ik moet alleen maar huilen, ik wil dit niet meer. Ik wil Auke spreken… ik wil hem zien, ik ga nog liever dood. Ik heb het al aangegeven al duizende keren..en ik neem dagelijks een grote hoeveelheid tabletten in. 40 op een dag. En het interesseert me niet meer als ik eraan dood ga. Want dan ga ik dood voor Auke. Elke keer die ambulance’s bij ons in de straat, moet ik weer op de brancard, komt de crisisdienst er weer bij.. stompzinnige gesprekken die ik dan met hen voer. Dezelfde stompzinnige vraag of ik suïcidaal ben waarop ik ..’..Nee..’.. zeg waarna ik vervolgens gewoon weer naar huis gestuurd wordt. En zo gaat dat maar door en door en door.